آسم
اپي نفرين
ايزوپروترنول
كرومولين سديم
آمينو فيلين

بكلو متازون
برم هگزين
سالبوتامول
تربوتالين سولفات
تئوفيلين

آسم
آسم به صورت بيماري التهابي مزمن راههاي هوايي كه با افزايش پاسخ دهي درخت تراكئو برونكيال به تعدادي محرك، مشخص مي‌شود، تعريف مي‌گردد. از نظر باليني با حملات تنگي نفس، ويزينگ و سرفه مشخص ميشود. حدود نصف موارد قبل از سن 10 سالگي و يك سوم بقيه قبل از 40 سالگي پديد مي‌آيد.
تشخيص آسم با اثبات انسداد برگشت پذير راه هوايي صورت مي‌پذيرد. برگشت پذير به طور قرار دادي به صورت افزايش 15% يا بيشتر درFEV1  پس از دو پوف از آگونيست هاي بتا آدرنرژيك، تعريف مي‌گردد.

درمان:
رفع علل زمينه ساز از محيط يك بيمار مبتلا به آسم آلرژيك، موفق ترين روش قابل دسترس در درمان اين بيماري است.

درمان دارويي: عوامل در دسترس براي درمان آسم را مي‌توان به دو گروه عمومي تقسيم كرد:

1- داروهايي كه از انقباض عضلات صاف جلوگيري مي‌كنند يعني داروهاي سريع الاثر( آگونيست‌هاي بتا آدرنرژيك، متيل گزانتين‌ها و آنتي كولينرژيك‌ها)
2 - عواملي كه از التهاب جلوگيري كرده و يا آن را برمي‌گردانند يعني داروهاي كنترل دراز مدت( گلوكورتيكوئيدها، بازدارنده‌هاي لكوترين و آنتاگونيست‌هاي گيرنده‌اي و عوامل پايدار كننده ماست سل)        

اپي نفرين:

موارد مصرف: اين دارو براي درمان اضطراري واكنشهاي حاد آلرژيك، آنافيلاكسي، آنژيوادم، درمان همراه با بيحس كننده هاي موضعي، پيريابيسم، خونريزي لثه و احياي قلبي عروقي مصرف مي شود.

هشدارها:
1-   اين دارو در موارد زير بايد با احتياط مصرف شود:
پركاري تيروئيد، ديابت، بيماري قلبي ـ عروقي و شوك كارديوژنيك، تروماتيك يا خونريزي

2-  از تزريق اپي نفرين به داخل عضلات سريني بايد اجتناب نمود، زيرا ممكن است موجب بروز گانگرن شود.

3- لازم است همزمان با تزريق اپي نفرين، حجم مايعات از دست رفته نيز جبران شود.

4-  تزريق اپي نفرين به داخل شريان به علت انقباض شديد عروق و احتمال بروز گانگرن توصيه نمي شود.

5-   اپي نفرين از جفت عبور مي كند و به داخل شير نيز ترشح مي شود.

6-  افزودن اپي نفرين به بيحس كننده هاي موضعي براي تزريق در نواحي از بدن كه توسط آرتريولهاي انتهايي خونرساني مي شوند يا اينكه خون محدودي را دريافت مي نمايد( انگشتان، زبان، بيني، گوش) توصيه نمي شود.

7- مصرف اين دارو براي اسپاسم برونشيال  حاد ( بدليل اثر انتخابي كمتر بر گيرنده هاي بتا دو) عموما توصيه نمي شود، زيرا داراي توان بالقوه براي تحريك بيش از حد قلب به ويژه در مقادير زياد مي باشد.

تداخل هاي دارويي:

مصرف هم زمان هالوتان با اپي نفرين ممكن است خطر بروز آريتمي شديد بطني را افزايش دهد. انفلوران يا ايزوفلوران نيز ممكن است عضله قلب را به اثرات مقلد سمپاتيك اپي نفرين حساس نمايد. مصرف همزمان اپي نفرين با داروهاي ضد افسردگي سه حلقه اي، ممكن است اثرات قلبي عروقي اپي نفرين را تشديد كند كه احتمالا منجر به بروز آريتمي، تاكيكاردي يا زيادي شديد فشار خون و دماي بدن ميشود. مصرف همزمان داروهاي مسدود كننده گيرنده بتا آدرنرژيك با اپي نفرين، ممكن است به مهار اثرات درماني هر دو دارو منجر شود. مصرف همزمان  ديگوكسين با اپي نفرين ممكن است خطر بروز آريتمي قلبي را افزايش دهد. مصرف همزمان ارگوتامين با اپي نفرين ممكن است منجر به افزايش اثر تنگ كننده عروق شود. همچنين ممكن است باعث ايجاد ايسكمي عروق محيطي و گانگرن شده و اثر بالا برنده فشار خون اپي نفرين را نيز تشديد نمايد. مصرف همزمان آن با انسولين ممكن است منجر به كاهش اثر انسولين به دليل افزايش گلوكز خون شود. مصرف همزمان اپي نفرين با گوانادرل يا گوانتيدين ممكن است اثر بالا برنده فشار خون اپي نفرين را تشديد نمايد.  

ايزوپروترنول:

موارد مصرف: در درمان علامتي آسم برونشيال، اسپاسم نايژه اي يرگشت پذير همراه با التهاب نايژه ها، آمفيزم ريوي، برونشكتازي و ساير بيماري هاي انسدادي ريوي به كار برده مي شود.

هشدارها: مصرف اين دارو براي درمان اسپاسم برونشيال حاد( به دليل اثر انتخابي كمتر بر گيرنده هاي بتا دو) عموما توصيه نمي شود، زيرا داراي توان بالقوه براي تحريك بيش از حد قلب به ويژه در مقادير زياد مي باشد.

تداخل هاي دارويي:

مصرف همزمان تركيبات هيدروكربنه هوشبر استنشاقي با ايزوپروترنول، موجب افزايش خطر برور آريتمي شديد مي شود. تجويز همزمان ضد افسردگي هاي سه حلقه اي با تقويت اثرات قلبي ـ عروقي ايزوپروترنول موجب برور آريتمي، تاكيكاردي، زيادي فشار خون و يا افزايش درجه حرارت بدن مي‌گردد. تجويز تركيبات مسدد گيرنده بتا ادرنرژيك و از جمله فراورده هاي چشمي همزمان با اين دارو، موجب مهار متقابل اثرات درماني دو دارو مي‌گردد. در ضمن اثر گشاد‌كنندگي نايژه با تحريك كننده بتا دو توسط ايزوپروترنول را عوارض ناخواسته مثل تحريك پذيري، بي خوابي، تشنج و اريتمي قلبي را به دنبال خواهد داشت. تجويز همزمان گليكوزيدهاي قلبي و يا لوودوپا با دارو، موجب افزايش خطر آريتمي قلبي مي‌شود. ايزوپروترنول همچنين اثرات ضدآنژين نيترات ها را كاهش مي‌دهد. مصرف توام ريتودرين و اين دارو، موجب تشديد اثرات درماني و عوارض جانبي، دو دارو مي‌شود. تجويز توام با هورمون هاي تيروئيدي نيز اثرات درماني هر دو گروه دارويي را تشديد مي‌كند. تجويز دارو به همراه تركيبات گزانتين مانند آمينوفيلين، علاوه بر افزايش تحريكCNS ، آثار سمي اضافي توليد مي نمايد. مصرف همراه ايزوپروترنول با تئوفيلين ممكن است باعث افزايش سميت قلبي دارو شود.

كرومولين سديم:

موارد مصرف: براي پيشگيري از آسم، حساسيت غذايي و اسپاسم نايژه‌اي ناشي از حساسيت مصرف مي شود.
هشدارها:
1- در موارد عيب شديد كار كبد يا كليه بايد با احتياط تجويز شود.

2- در صورت بروز پنوموني ائوزينوفيليك در طول مصرف دارو، درمان بايد قطع گردد.

آمينو فيلين:
موارد مصرف: براي درمان انسداد برگشت پذير راههاي تنفسي و آسم حاد و به عنوان محرك تنفسي در آپنه نوزادان مصرف مي شود.

هشدارها:

در صورت وجود خيز حاد ريوي، ناتواني احتقاني قلب، تب پايدار، بيماريهاي كبدي، پركاري غده تيروئيد، سپسيس و اختلالت صرعي بايد با احتياط تجويز شود.

تداخل هاي دارويي:

تجويز همزمان سايمتيدين، سيپروفلوكساسين، اريترومايسين، پروپرانولول و تيابندازول با آمينو فيلين احتمالا باعث افزايش غلظت متابوليت فعال آن مي‌شود. تجويز همزمان فني توئين و ريفامپسين با تئوفيلين و كشيدن سيگار يا تنباكو احتمالا باعث كاهش غلظت آن به واسطه تحريك متابوليسم مي‌شود. تجويز همزمان مسددهاي گيرنده بتاآدرنرژيك ممكن است اثرات گشاد كنندگي نايژه‌اي دارو را مهار كند. مصرف همزمان با كتامين ممكن است آستانه حملات صرع را كاهش دهد.

بكلو متازون:

موارد مصرف: به عنوان درمان نگهدارنده در بيماران مبتلا به آسم نايژه‌اي مزمن بكار مي‌رود.

برم هگزين:

موارد مصرف: به عنوان خلط آور و رقيق كننده ترشحات موكوسي در مواردي مانند التهاب نايژه، آسم، برونشكتازي و التهاب سينوس ها همراه با تجمع ترشحات موكوسي غليظ و چسبنده در مجاري تنفسي مصرف مي شود.

هشدارها: در مبتلايان به زخم هاي گوارشي با احتياط مصرف شود.
سالبوتامول:

موارد مصرف: براي درمان آسم و ساير حالات همراه با انسداد برگشت پذير راههاي تنفسي و همچنين براي جلوگيري از زايمان زودرس مصرف مي شود.

هشدارها:
1- در صورت وجود بيماري هاي قلبي- عروقي شامل آريتمي قلبي، عدم كفايت ميوكارد و عروق كرونر، افزايش فشار خون، بيماري ايسكمي قلبي، طولاني شدن فاصله QT ، پركاري تيروئيد و ديابت بايد با احتياط فراوان تجويز شود.

2- درمان با محرك هاي گيرنده بتا دو آدرنرژيك ممكن است باعث كاهش شديد پتاسيم سرم شود. اين اثر در صورت مصرف همزمان تئوفيلين و مشتقات آن، كورتيكوستروئيدها، ديورتيك ها و به وسيله هيپوكسي ممكن است تشديد شود.

3- مصرف خوراكي يا تزريقي دارو مي تواند انقباضات رحم را مهار نمايد.
4- مصرف همزمان دارو با مسددهاي بتا آدرنرژيك، كدئين، گليكوزيدهاي ديژيتال، مهار كننده هاي منو آمين اكسيد از(MAO ) و ضد افسردگي هاي سه حلقه اي بايد با احتياط صورت گيرد.

تداخل هاي دارويي:

تجويز مقادير زياد سالبوتامول قبل يا اندكي پس از بيهوشي با كلروفرم يا هالوتان ممكن است خطر آريتمي شديد بطني را به ويژه نزد اشخاص با سابقه بيماري قلبي افزايش دهد. مصرف همزمان داروهاي ضد افسردگي سه حلقه اي و يا مهار كننده هاي منو آمين اكسيد از(MAO) ( شامل فورازوليدون و پروكاربازين) با سالبوتامول ممكن است باعث تشديد اثر دارو بر سيستم عروقي شود. مصرف همزمان اين دارو با گليكوزيدهاي ديژيتال ممكن است خطر آريتمي قلبي را افزايش دهد. مصرف همزمان سالبوتامول با كاكوئين علاوه بر اثر افزاينده تحريك CNS  ، ممكن است اثرات جانبي عروقي هر يك را نيز افزايش دهد. مصرف همزمان با مسددهاي بتا ممكن است با اثر گشاد كنندگي  برونش سالبوتامول مقابله نمايد.

تربوتالين سولفات:

موارد مصرف: براي درمان آسم و ساير حالات توام با انسداد برگشت پذير راههاي تنفسي و همچنين براي پيشگيري از زايمان زودرس به كار مي رود.

هشدارها:

1- در صورت وجود بيماريهاي قلبي ـ عروقي شامل آريتمي قلبي، عدم كفايت ميوكارد وعروق كرونر، افزايش فشارخون، ديابت، پركاري تيروئيد، كتواسيدوز، فئوكروموسيتوم، حملات صرع (يا سابقه آن) و حساسيت به داروهاي مقلد سمپاتيك، اين دارو با احتياط مصرف شود.

2- درمان با محركهاي گيرنده بتادو آدرنرژيك ممكن است باعث كاهش شديد پتاسيم سرم شود. اين اثر در نتيجه مصرف همزمان با تئوفيلين، كورتيكوستروئيدها، داروهاي مدر و بوسيله هيپوكسي ممكن است تشديد شود .

تداخل داروئي:

تجويز مقادير زياد تربوتالين قبل يا اندكي پس ازبيهوشي با كلروفرم، يا هالوتان ممكن است خطر آريتمي شديد بطني را بويژه نزد اشخاص با سابقه بيماري قلبي افزايش دهد.

مصرف همزمان داروهاي ضدافسردگي  سه حلقه اي يا مهاركننده هاي مونوآمين اكسيداز

(MAO) با سالبوتامول ممكن است باعث تشديد اثر دارو بر سيستم عروقي شود.

مصرف همزمان با گليگوزيدهاي ديژيتال ممكن است خطر آريتمي قلبي را افزايش دهد.

مصرف همزمان با مسدد‌‌هاي گيرنده بتا ممكن است با اثر گشادكنندگي  برونش دارو مقابله نمايد.

تئوفيلين:

موارد مصرف:

تئوفيلين براي درمان انسداد برگشت پذير راههاي تنفسي و آسم حاد مصرف مي‌شود.

هشدارها:

در صورت وجود خيز حاد ريوي، ناتواني احتقاني قلب، تب پايدار، بيماريهاي كبدي، زخم معده ،پركاري تيروئيد يا سپسيس و اختلالات عصبي بايد با احتياط تجويز شود.
تداخل هاي داروئي:
تجويزهمزمان سايمتيدين، سيپروفلوكساسين، اريترومايسين،، داروهاي ضد‌بارداري خوراكي ،پروپرانولول و تيا بندازول با تئوفيلين احتمالا باعث افزايش غلظت آن مي‌شود.

 تجويز همزمان فني‌توئين، كاربامازپين ، باربيتوراتها و ريفامپسين با تئوفيلين و كشيدن سيگار وتنباكو، احتمالا باعث كاهش غلظت آن بواسطه تحريك متابوليسم مي‌شود.
تجويز همزمان مسددهاي گيرنده بتاآدرنرژيك ممكن است اثرات گشادكنندگي نايژه اي تئوفيلين را مهار كند. مصرف همزمان

تئوفيلين با كتامين ممكن است آستانه حملات صرع را كاهش دهد.